دکتر علی عباسپور رئیس کمیسیون آموزش مجلس هشتم در گفت و گو با "جهان"در خصوص رویکرد این کمیسیون نسبت به موضوع ظرفیت دانشگاه‌ها در کشور گفت: نظر شخصی من این است که ما باید به سمت یک جامعه تحصیل کرده حرکت کنیم و در این راستا معتقد نیستم که به مقدار مورد نیاز صنعت کشور باید نیروی متخصص تربیت کنیم چرا که یک جامعه هر چقدر سطحش بالاتر برود مطلوب تر و منطقی تر می تواند تصمیم بگیرد.

دکتر عباسپور با بیان این که ما شاخص بالایی از لحاظ تعداد دانشجو در کشور نداریم گفت: شاخص تعداد دانشجو در کشورهای دنیا 5000 تا 5500 نفر در صد هزار نفر است در حالی که این آمار در کشور ما 3500 نفر را نشان می دهد.

وی با تأکید بر این اختلاف در تعداد دانشجو میان ایران و کشورهای پیشرفته دنیا تصریح کرد: یک جامعه پیشرفته قطعاً به انسان های تحصیل کرده نیاز دارد، همیشه این را گفته ام که چه اشکالی دارد حتی یک راننده تاکسی ما لیسانس روانشناسی داشته باشد تا بتواند یک رابطه علمی بین خودش و مسافرین ایجاد کند.

رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس و عضو بنیاد ملی نخبگان با بیان این که با افزایش کمی و کیفی در دانشگاه ها تؤامان موافق است اظهار داشت: به عنوان مثال ما الآن در زمینه دانشگاه پیام نور واقعاً مشکل داریم چرا که طبق آخرین آماری که رئیس سابق دانشگاه پیام نور به ما داد تعداد دانشجویان این دانشگاه از 360.000 نفر در سال 84 به 1.060.000 نفر در سال 86 رسیده است که نشان می دهد این دانشگاه قطعاً کیفیت لازم را ندارد.

دکتر عباسپور با اشاره به این که باید در کشور امکانات لازم را برای هر کسی که اراده کرد به دانشگاه برود فراهم ساخت گفت: الآن آموزش عالی ما حدود 85 درصد در دست بخش خصوصی است و شامل پیام نور، دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و دوره شبانه دانشگاه های دولتی می شود که در آن دانشجو باید شهریه بدهد و فقط 15 درصد بخش دولتی است که در آن جا دانشجو هزینه ای را پرداخت نمی کند، ما آن 85 درصد را باید مورد توجه جدی تری قرار بدهیم.

وی ادامه داد: ما باید همه دانشگاه ها را مورد حمایت قرار بدهیم یعنی این که برای آن طیف گسترده تر تسهیلاتی قائل بشویم تا بتوانند هزینه های تحصیل خودشان را راحت تر پرداخت کنند که این کار می تواند با اختصاص وام و بازپس گیری آن بعد از فراغت از تحصیل صورت گیرد.

رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در پایان خاطر نشان ساخت: ما باید قبول کنیم سرمایه گذاری در بخش آموزش عالی جزء هزینه های زیربنایی تلقی می شود چون با این سرمایه گذاری می توانیم در کنار افزایش کمی، افزایش کیفی را نیز به همراه داشته باشیم و بستر توسعه پایدار را در کشور فراهم کنیم.